இந்தியா டுடே செய்தி இதழ் சமீபத்தில் தனது 50-வது ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடியது. நான் அங்கு பணியாற்றிய 1985-95 தசாப்தத்தைப் பற்றி எழுதுமாறு அவர்கள் என்னிடம் கேட்டிருந்தனர். அதன் விளைவாக, எனது அவ்வப்போது வெளியாகும் ‘ஃபர்ஸ்ட் பெர்சன் செகண்ட் டிராஃப்ட்’ தொடரில் இந்த புதிய கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது.
இன்னும் இளமையாகவும் வளர்ச்சியடைந்து கொண்டும் இருக்கும் ஒரு குடியரசில், எந்தப் பத்தாண்டுகள் ‘மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை’ என்று அழைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் இயல்பாகவே போட்டி இருக்கும். ஆனால் அந்த அளவுகோலின்படி பார்த்தாலும், 1985-1995 காலகட்டத்தில்தான், இன்று நமது ஜனநாயகம் மற்றும் விவாதங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பெரும்பாலான கதைகள் இருந்திருக்கும்.
வீட்டிலும் உடனடி அண்டை நாடுகளிலும் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், உச்சத்தை அடைந்த பிறகு காங்கிரஸின் வீழ்ச்சி, முதல் கூட்டணிகள், போஃபர்ஸ் ஊழல், மண்டல் மற்றும் மந்திர் மோதல், பஞ்சாப் மற்றும் காஷ்மீரில் கிளர்ச்சிகள், வெளிநாடுகளில் இந்தியாவின் இரண்டு இராணுவத் தலையீடுகள் (இலங்கை மற்றும் மாலத்தீவுகள்), பாகிஸ்தானுடன் இரண்டு போர் போன்ற சூழ்நிலைகள் (பிராஸ்டாக்ஸ், 1987, மற்றும் 1990-ல் பாகிஸ்தானின் முதல் ‘அணுசக்தி மிரட்டல்’), சீனாவுடன் சும்டோராங் சூவில் ஏற்பட்ட பதட்டமான நிலை (1986-87) மற்றும் பின்னர் டெங் சியாஓபிங்குடனான உறவு சீரடைந்தது, ஜியா-உல்-ஹக் மற்றும் ராஜீவ் காந்தி ஆகியோரின் படுகொலைகள், இஸ்லாமிய (இஸ்லாமியத்திலிருந்து வேறுபட்ட) ஜிஹாதின் உலகமயமாக்கல் மற்றும் அது காஷ்மீருக்குப் பரவியது, மற்றும் இந்தியாவின் பொருளாதாரம் தாராளமயமாக்கப்பட்டது ஆகியவற்றை நினைவுகூரலாம். மக்களவையில் காங்கிரஸ் 414 இடங்களுடன் பாறை போன்ற ஸ்திரத்தன்மையுடன் தொடங்கினாலும், அந்த பத்தாண்டுகளில் நான்கு பிரதமர்களைக் கண்டது. வெறும் 10 ஆண்டுகளுக்கு இதுவே போதுமானதல்லவா?
பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்கள் காரணமாக, உலகமயமாக்கப்படும் இந்தியாவின் உலகளாவிய பங்கும் மதிப்பும் உயர்ந்தன. இந்தியா டுடே பத்திரிகை உள்நாட்டிலும் உலகெங்கிலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் மிகவும் விரிவான மற்றும் நம்பகமான வரலாற்றுப் பதிவாளராக மாறியது போலவே, அதன் முன்னோடி மனப்பான்மை இப்போது அதன் வாசகர்களை உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றது. ஆப்கான் போர் மற்றும் தியானன்மென் சதுக்கம் முதல் சோவியத் கூட்டமைப்பின் சரிவு மற்றும் சதாம் உசேன் குவைத்தை ஆக்கிரமித்ததைத் தொடர்ந்து நடந்த முதல் வளைகுடாப் போர் வரை அனைத்தையும் அது பதிவு செய்தது. பனிப்போர் முடிவுக்கு வந்தது, இனவெறிக் கொள்கையும் முடிவுக்கு வந்தது, இந்தியாவும் இஸ்ரேலும் நண்பர்களாயின. ஒலிம்பிக், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் மற்றும் வெளிநாடுகளில் நடந்த முக்கிய கிரிக்கெட் தொடர்களைப் பதிவு செய்ய எங்கள் குழுக்களை அனுப்பிய முதல் பத்திரிகையும் நாங்கள்தான்.
நல்ல செய்தியாக இருந்தாலும் சரி, கெட்டதாக இருந்தாலும் சரி, தலைமுறை மாற்றங்கள் மற்றும் நித்திய விவாதங்களுக்கு, மற்ற தசாப்தங்கள் அதைச் சமாளிக்க போராடும். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியா கொண்டிருந்த அனைத்து அச்சங்களும் – அரசியல் ஸ்திரமின்மை, வகுப்புவாத மற்றும் சாதிப் பிளவுகள், நிலைப்படுத்தும் வம்சத்தின் வீழ்ச்சி, அணுசக்தி மற்றும் பயங்கரவாத அச்சுறுத்தல்கள், சமூக எழுச்சிகள், மிகவும் நம்பகமான கூட்டாளியின் இழப்பு (சோவியத் யூனியன்) – இந்த தசாப்தத்தில் உண்மையாகிவிட்டன என்பது நாணயத்தின் ஒரு பக்கம். இந்தியா எவ்வாறு பதிலளித்தது, கூட்டணிகளை நம்பக் கற்றுக்கொள்வது, அதன் பொருளாதாரத்தை சீர்திருத்துவது, தன்னை மூலோபாய ரீதியாக மறுசீரமைப்பது மற்றும் அதன் மனித வளங்களை மேம்படுத்துவது என்பது மறுபுறம். இந்தியா மிகவும் வலிமையாகவும், நம்பிக்கையுடனும், வளர்ந்து வரும் உலகளாவிய இருப்புடனும் வெளிப்பட்டது.
இந்த ஆண்டுகளில், இந்தியா டுடே இந்த மாற்றத்தின் மையத்தில் இருந்தது, மேலும் பெரும்பாலும் முன்னணியிலும் திகழ்ந்தது. இந்த காலகட்டத்தின் முதல் நீடித்த சீர்திருத்தம், ராஜீவ் காந்தியின் கணினிகளுக்கான முன்னெடுப்பு ஆகும். ஒரு இந்திய செய்தி அறைக்கான முதல் கணினிகள், பெட்டி போன்ற வடிவமுடைய இரண்டு ஆப்பிள் டெஸ்க்டாப் கணினிகள், 1985-ல் வந்தன. இடப்பற்றாக்குறை மிகுந்த ஒரு செய்தி அறையிலும்கூட, அவற்றுக்கு ஒரு பிரத்யேக அறை ஒதுக்கப்பட்டது.
விரல்களைப் பதம் பார்க்கும் கைமுறை தட்டச்சுப் பொறிகளிலிருந்து கிடைத்த சுதந்திரத்தையும், ஃபிளாப்பி டிஸ்க் அளித்த பாதுகாப்பையும் நாங்கள் கண்டுகொண்டபோது, கணினியைப் பயன்படுத்த நேரம் கிடைப்பதற்குப் பெரும் போட்டி நிலவியது. விரைவில், அதிகத் திருத்தங்களையும் மறுஎழுத்துக்களையும் செய்த திலீப் பாப், தனக்கென ஒரு கணினியை ஒதுக்கிக்கொண்டார்—அல்லது குறைந்தபட்சம் அப்படிப் பாசாங்கு செய்தார்—அதற்காக, செயல்முறை சார்ந்த பின்னணிப் பணிகளின் நம்பமுடியாத தூணாக இருந்த ஷெர்லி ஜோசுவாவைக் கொண்டு, ‘இது என் கண்ணின் மணி போன்றது’ என்று எழுதப்பட்ட ஒரு சிறிய அட்டையை உருவாக்கி, அதை ஒரு கணினி மேசையின் மீது வைத்தார். வடக்கே எதிரிகளால் எல்லைக் கட்டுப்பாடு மீறப்படுவது போலவே, இந்த எல்லையும் இன்னும் அடிக்கடி மற்றும் பொறுப்பற்ற முறையில் மீறப்பட்டது. நம் வாழ்வில் திருப்புமுனையாக அமைந்த தருணங்களை, அவை நல்லவையாக இருந்தாலும் சரி, கெட்டவையாக இருந்தாலும் சரி, அதனுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளின் மூலம் நாம் நினைவில் வைத்திருப்பதால், இந்த கணினிகளில் ஒன்றில் நான் எழுதிய முதல் கதை, 1985-ல் மண்டல் கமிஷன் அறிக்கை தொடர்பாக எழுந்த ஆரம்பகால சர்ச்சை பற்றியது. அந்தச் செய்தி நான்கு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் நிலைத்திருக்கிறது.
எல்.கே. அத்வானியின் ரத யாத்திரையும், இறுதியில் டிசம்பர் 1992-ல் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதும், மாநிலங்கள் முழுவதும் வகுப்புவாதக் கலவரங்களைத் தூண்டிவிட்டன. அவற்றில், மும்பையிலும் அதன் புறநகரில் உள்ள நெரிசல் மிகுந்த, சேரிப் பகுதிகளிலும் நடந்த கலவரங்கள் மிகவும் கொடூரமானவையாக இருந்தன. அதன் தொடர்ச்சியாக, முக்கிய வணிகக் கட்டிடங்களையும் குடியிருப்புப் பகுதிகளையும் குறிவைத்து தொடர் குண்டுவெடிப்புகள் நிகழ்ந்தன. இது தொடர் குண்டுவெடிப்புகளால் இந்தியா சந்தித்த முதல் சோதனை அல்ல. பஞ்சாப் பிரச்சனைகள் மற்றும் சீக்கியர்கள் படுகொலைக்குப் பிறகு, தலைநகரிலும் இதுபோன்ற சில சம்பவங்கள் நடந்திருந்தன. ஆனால் இந்த அளவுக்குப் பெரிய அளவில் அல்ல, மேலும் பாகிஸ்தானுடன் இவ்வளவு தெளிவாகத் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட ஒரு சம்பவம் அதுவரை நடந்ததில்லை. அந்த பயங்கரமான மூன்று எழுத்துச் சுருக்கமான ‘ஐஎஸ்ஐ’ (ISI) அப்போதுதான் வெளிப்பட்டது, அது முதல் நம்மைத் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தி வருகிறது. தாதா தாவூத் இப்ராஹிம், ஷார்ஜா கிரிக்கெட் மைதானத்தில் ஒரு சற்றே வேடிக்கையான நபராக இருந்த நிலையிலிருந்து இந்தியாவின் நம்பர் ஒன் வில்லனாக உருவெடுத்தார், இன்றும் அப்படித்தான் இருக்கிறார்.
1985-ல் மண்டல் ஆணைய அறிக்கையின் மீது ராஜீவ் காந்திக்கு இயல்பாகவே ஏற்பட்ட அதிருப்தி, பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினரிடையே ஒரு விழிப்புணர்வைத் தூண்டியது. பின்னர், மதரீதியான விளைவுகளை ஏற்படுத்திய தொடர்ச்சியான தவறுகள் நிகழ்ந்தன—ஷா பானு தீர்ப்பை மாற்றி அமைத்தது, சல்மான் ருஷ்டியின் ‘தி சாத்தானிக் வெர்சஸ்‘ நூலுக்குத் தடை விதித்தது, அயோத்தியில் உள்ள கோயில் தளத்தின் பூட்டைத் திறந்தது போன்றவை. அதன் பிறகு, நமது அரசியல் இரண்டு முரண்பட்ட சித்தாந்தங்களுக்கு இடையேயான போட்டியாகவே இருந்து வருகிறது. மதம் ஒன்றிணைத்ததை சாதியைக் கொண்டு பிரிக்க முடியுமா, அல்லது சாதி பிரித்ததை மதத்தைக் கொண்டு மீண்டும் ஒன்றிணைக்க முடியுமா? இதில் யார் வெற்றி பெறுகிறார்களோ, அவர்களே இந்தியாவை ஆள்கிறார்கள். மண்டல் (சாதி) தரப்பு 1989 முதல் 2014 வரை 25 ஆண்டுகால சகாப்தத்தைக் கொண்டிருந்தது—நரேந்திர மோடி 2014-ல் இந்தச் சமன்பாட்டை மாற்றியமைக்கும் வரை. இப்போது மந்திர் (இந்துத்துவா) சகாப்தம் தொடங்கியுள்ளது, இதன் ஆயுட்காலம் 25 ஆண்டுகளுக்குக் குறையாமல் இருக்கும் என்று தெரிகிறது. இந்த விவாதம் இன்றும் மந்திர் Vs மண்டல் என்பதாகவே உள்ளது. இது பீகாரில் அரங்கேறியது, 2027-ல் உத்தரப் பிரதேசத்திலும் அரங்கேறும். இந்த தசாப்தத்தில் தேசிய அரசியலுக்கு வழங்கப்பட்ட இந்த மறுவரையறை, நமது வரலாற்றிலேயே மிகவும் நீடித்து நிலைக்கக்கூடியதாக உள்ளது. இது அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கும் பொருந்தும். சீர்திருத்தங்களால் ஏற்பட்ட பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பிறகு முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், நமது வெற்றிகளைக் கொண்டாடும் வேளையிலும், தாராளமயமாக்கல் குறித்த அச்சங்களும் சந்தேகங்களும் தொடர்கின்றன.
இந்தியா டுடே என்ற நிறுவனம், ஒரு நியாயமான, வாய்ப்புகள் நிறைந்த தகுதி அடிப்படையிலான அமைப்பாக உருவெடுத்ததிலிருந்தே அதன் வலிமையையும் அழகையும் பெறுகிறது. உங்களிடம் பசி, விடாமுயற்சி, திறமை மற்றும் நல்ல மனமும் இருந்தால், எதுவும்—யாரும்—நீங்கள் வளர்வதைத் தடுக்க முடியாது.
இந்தியா டுடே பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தது. தற்செயலாக, அந்தப் பத்திரிகைக்காக நான் எழுதிய முதல் அட்டைப்படக் கட்டுரை, சுனில் கவாஸ்கர் தனது 29வது சதத்தை அடித்து டொனால்ட் பிராட்மேனுக்குச் சமமான சாதனையை நிகழ்த்தியதைப் பற்றியது. நான் அதுவரை விரிவான விளையாட்டுத் துறை எழுத்துப் பணிகளைச் செய்ததில்லை. அருண் பூரி மற்றும் சுமன் துபே (அப்போதைய நிர்வாக ஆசிரியர்) ஆகிய இருவரும் நான் தான் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்ததாக நினைத்தார்கள், அவ்வளவுதான். அந்த காலகட்டத்தின் இந்தியா டுடே செய்தி அறை, இந்தியப் பத்திரிகைத் துறையின் கனவுக் குழுவாக இருந்தது என்று டி.என். நினான் கூறுகிறார். அதன் உண்மைத்தன்மைக்கு ஆதாரம் கூகிளிலேயே உள்ளது. அந்த தசாப்தத்தின் ஆசிரியர் குழுவைப் பாருங்கள், நாம் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியுள்ளோம் என்பதை நீங்களே அறிவீர்கள்.
இதற்கு மருத்துவத் தகுதி அடிப்படையிலான ஒரு அமைப்பு முக்கியமாக இருந்தபோதிலும், இந்தியா டுடே முன்னோடியாகக் கொண்டுவந்த ஒரு கருத்தும் இருந்தது: நிருபர்-ஆசிரியர் என்ற முறை. இது ஒரு நிருபர் ஆசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெறுவதோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இந்தியா டுடேயில் எதுவும் அவ்வளவு எளிமையாக இருக்காது. இதன் பொருள், நீங்கள் ஆசிரியரான பிறகும், உங்கள் பலவிதமான ஆசிரியர் பொறுப்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல், தொடர்ந்து செய்திகளைச் சேகரிக்கும் பணியிலும் ஈடுபடுவீர்கள் என்பதுதான்.
நாங்கள் பல பணிகளை ஒரே நேரத்தில் செய்ய எப்படிப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டோம் என்பதற்கு இதோ ஒரு உதாரணம். இந்தத் தசாப்தத்தில்தான் இந்தியா டுடே அதன் ஐந்து மொழிப் பதிப்புகளையும் (இந்தி, தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், குஜராத்தி) தொடங்கியது. எனது மற்ற எல்லாப் பொறுப்புகளுக்கும் எழுத்துப் பணிகளுக்கும் மேலதிகமாக, 1991 முதல் அவற்றையும் வழிநடத்தும் பொறுப்பு என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. சில நேரங்களில், நாங்கள் மிகவும் சோர்வடைந்துவிடுவோம், அருண் அதை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாரா என்று ஏங்குவோம். ஆனால் அவர் ஒப்புக்கொள்ளவே மாட்டார். சல்மான் ருஷ்டிக்கு எதிரான ஃபத்வா குறித்த 18 பக்க அட்டைப்படக் கட்டுரையை, உலகம் முழுவதிலுமிருந்து ஒரு கால்பந்து அணிக்குச் சமமான நிருபர்களின் பங்களிப்புடன், இரண்டு இரவுகள் தூங்காமல் பணியாற்றி முடித்த பிறகு, நான் செய்திப் பிரிவில் கால்களை ஆட்டியபடி ஒருவிதத் திருப்தியான பெருமிதத்துடன் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது அருண் அவ்வழியாகச் சென்றார். “அருண், அவனை அவ்வளவு கடினமாக உழைக்க வேண்டாம் என்று சொல்லுங்கள், அவன் செத்துவிடுவான்,” என்று அப்போதைய செய்தி ஒருங்கிணைப்பாளர் சந்தியா முல்சந்தானி, அருண் அதை ஒப்புக்கொள்வார் என்ற நம்பிக்கையில் கூறினார். அவர், “கடுமையான உழைப்பு யாரையும் கொன்றதில்லை,” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு நடந்தே சென்றுவிட்டார்.
இந்தக் கட்டத்தில், இறுதியாக, என்னுடன் நிலைத்து நிற்கும் மூன்று மிக முக்கியமான பாடங்களை நான் பட்டியலிடுகிறேன்:
- ஒரு கதைக்கு எப்போதும் மற்றொரு பக்கம் உண்டு. அந்த ‘மற்ற’ தரப்பினரிடம் நீங்கள் சரிபார்க்காத வரை, எந்தக் கதையும் வெளியிடுவதற்குத் தகுதியற்றது. இதில் சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது. மேலும், ஒரு கதை தங்களுக்கு அநீதி இழைத்துவிட்டதாக யாராவது புகார் செய்தால், ஆசிரியராக, உங்கள் இயல்பான நிலைப்பாடு அவர்களின் பக்கமே இருக்க வேண்டும். உங்கள் உண்மைகள் சரிபார்க்கப்படும் வரை இது பொருந்தும்.
- இலவசமாகவோ அல்லது எளிதாகவோ கிடைக்கும் எந்தவொரு பொருளும் தீமையால் நிரம்பியது. அதை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுங்கள்.
- மூன்றாவதாக, பணியிடத்தில் அடையாளத்தைப் பற்றி சுயநினைவின்றி இருங்கள். பாலினம், இனம், சாதி, மதம் அல்லது வேறு எதன் அடிப்படையிலும் பாகுபாடு, துன்புறுத்தல், சுரண்டல் அல்லது பாரபட்சம் இருக்கக்கூடாது. இந்த அற்புதமான தகுதி அடிப்படையிலான செய்தி அறையில் போதுமான வாய்ப்புகள் உள்ளன. நேர்மையாகப் போட்டியிடுங்கள், அது அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும். இந்த விதத்திலும், இந்தியா டுடே நிறுவனம் தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்டதாக இருந்தது. சீர்திருத்தமும் வளர்ச்சியும் பின்னர் கொண்டு வந்த போட்டிச் சமத்துவம் குறித்த புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தின் உணர்வுக்கு அது முன்னோடியாக இருந்தது.
1983-ல் பணியில் சேர்ந்து, அந்த தசாப்தம் முடிவடையும் தருவாயில், 1995-ல் நான் வெளியேறினேன். தொடக்கத்தில் நான் பட்டியலிட்ட பன்னிரண்டுக்கும் மேற்பட்ட சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகளில், பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம் என்பதைத் தவிர மற்ற அனைத்திலும் எனக்குப் பங்கு கிடைத்திருந்தால், குறிப்பாக அரிஸ்டாட்டிலிய கண்ணோட்டத்தில் அது ஒரு தசாப்தம் என்றே சொல்வேன்.
(மொழிபெயர்த்தவர் சுபத்ரா)
