‘ஆபரேஷன் சிந்தூர்’ நடவடிக்கையின் சுமார் 88வது மணி நேரத்தில் பாகிஸ்தானின் போர் நிறுத்தக் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டது இந்தியாவுக்கு விவேகமான செயலா அல்லது அவசரமான செயலா? இந்தியா தொடர்ந்து போரிட்டிருக்க வேண்டுமா, அப்படியென்றால் அது எப்போது வரை?
சுவிட்சர்லாந்தைச் சேர்ந்த இராணுவ வரலாறு மற்றும் கண்ணோட்ட ஆய்வுகளுக்கான மையத்திற்காக (CHPM) இந்த நடவடிக்கையை மதிப்பிட்ட உயர்மட்டக் குழுவின் விரிவான அறிக்கை கடந்த வாரம் வெளியிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, இந்தக் கேள்விகள் மீண்டும் எழுப்பப்பட்டன. அதன் கண்டுபிடிப்புகள் இந்தியாவில் பெரும்பாலும் வரவேற்கப்பட்டுள்ளன.
இது நீங்கள் எதிர்பார்ப்பது போலவே இருக்கிறது, மேலும் இது இந்தியாவின் வான்வழி இழப்புகளை பாகிஸ்தான் கூறுவதில் பாதியாகக் குறைத்துக் காட்டுகிறது என்பதற்காக மட்டுமல்ல. மிக முக்கியமாக, போர் நிறுத்தம் அறிவிக்கப்பட்ட நேரத்தில் இந்திய விமானப்படை “எதிரியின் வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகளை கணிசமாகச் செயலிழக்கச் செய்தது, பின்னர் பாகிஸ்தானின் முக்கிய விமானப்படைத் தளங்கள் மீது தொடர்ச்சியான பிரம்மாண்டமான தாக்குதல்களை நடத்தி மோதலை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. இவ்வாறு, தெளிவான வான் மேலாதிக்கத்தை அடைவதன் மூலம் இந்தியா, இஸ்லாமாபாத்தை போர்நிறுத்தம் கோருமாறு கட்டாயப்படுத்தியது” என்று அது கூறுகிறது.
மற்றொரு இடத்தில், அந்த அறிக்கை பின்வருமாறு முடிவுரைக்கிறது: “…2025 மே 10 ஆம் தேதி காலைக்குள், பாகிஸ்தானின் வான்பரப்பின் கணிசமான பகுதி மீது இந்திய விமானப்படை வான் மேலாதிக்கத்தை அடைவதில் வெற்றி பெற்றிருந்தது என்பதைக் குறிக்கப் போதுமான ஆதாரங்கள் தென்படுகின்றன. இது, எதிரி உள்கட்டமைப்புகளுக்கு எதிராகத் தன் விருப்பப்படி நீண்ட தூரத் தாக்குதல்களைத் தொடர அதற்கு வழிவகுத்தது…”
எதற்கும் இடமளிக்காமல், அந்த அறிக்கை பின்வருமாறு முடிவு செய்கிறது: அதே நேரத்தில், பாகிஸ்தான் விமானப்படை தனது முன்னணி வான் கண்காணிப்பு ரேடார்களை இழந்ததாலும், அதன் AWACS மற்றும் தொலைதூர ஆயுத விநியோகத் தளங்களுக்கு S-400 அமைப்புகளால் ஏற்பட்ட அச்சுறுத்தலாலும், மே 7, 2025 அன்று அது வெற்றிகரமாக நடத்திய நடவடிக்கைகளை மீண்டும் நிகழ்த்தும் திறனை இழந்திருந்தது.
இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள், மேற்கத்திய சிந்தனைக் குழுக்களிடமிருந்து இதுவரை காணப்பட்ட எதையும் விட மிகவும் நியாயமானதாகவும், புறநிலையானதாகவும் தோன்றின. ஏனெனில், அவை மே 6/7 இரவில் பாகிஸ்தானின் பதிலடி வெற்றிகளையும் இந்தியாவின் இழப்புகளையும், அத்துடன் அதன் பிறகு இந்திய விமானப்படை விரைவாக மீண்டும் ஆதிக்கம் செலுத்தியதையும் எடுத்துரைத்தன. மே 6/7 இரவில் கூட, பாகிஸ்தான் விமானப்படையால் பஹவல்பூர் அல்லது முரிட்கே மீதான எந்தவொரு இந்தியத் தாக்குதலையும் தடுக்கவோ அல்லது திசைதிருப்பவோ முடியவில்லை என்பதையும் அது குறிப்பிட்டது. இதன் உடனடி விளைவாக, இரண்டு கேள்விகள் எழுந்தன.
முதலாவதாக, இந்தியத் தாக்குதல்கள் பிரம்மாண்டமானவையாக இருந்தாலும், இந்திய விமானப்படை தனது சொந்த வான்பரப்பிற்குள் ஆழத்திலிருந்து தாக்குதல்களை நடத்தியதால், அதை வான் மேலாதிக்கம் என்று அழைக்க முடியுமா என்று கேள்வி எழுப்பிய சந்தேகவாதிகளிடமிருந்து ஒரு விமர்சனம் வந்தது. இது ஓரளவிற்கு நுணுக்கமானதும், சிலர் வாதிடுவது போல (இந்த எழுத்தாளரும் உட்பட) காலாவதியான ஒரு கேள்வியுமாகும். ஏனெனில், இப்போது ஏறக்குறைய அனைத்துப் போர்களும், குறிப்பாக வான்வழிப் போர்கள், நீண்ட தூரத்திலிருந்தே நடத்தப்படுகின்றன. எதிரியின் வான்பரப்பிற்குள் செல்லவோ அல்லது அதற்கு அருகில் செல்லவோ வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்தக் கேள்வி ஒப்பீட்டளவில் ஒரு நுட்பமான கேள்வியாகும்.
இரண்டாவது மற்றும் மிக முக்கியமான கேள்வி, நாம் தொடக்கத்திலேயே எழுப்பிய ஒன்றுதான்: இந்தியா போர்நிறுத்தத்தை மிக விரைவாக ஏற்றுக்கொண்டதா? பல தீவிரமான மற்றும் ஆழமான இந்தியக் குரல்கள் இந்தப் போர்நிறுத்தத்தை அவசரமானது என்று கூறி, பாகிஸ்தானைப் பணிய வைப்பதற்காகக் கடினமாகப் பெறப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பு தியாகம் செய்யப்பட்டதாக வருந்துகின்றன. அதற்கான மறுகேள்வி இதுதான்: அப்படியானால், இந்தியா வெற்றியை எப்படி, எப்போது வரையறுத்திருக்கும்? பாகிஸ்தான் விமானப்படையை முழுமையாக அழிப்பதன் மூலமா? 1971 டாக்காவில் நடந்ததைப் போன்ற ஒரு மீள்நிகழ்வா? மே 10 ஆம் தேதி மாலை முதல், இந்தியா தனது நோக்கங்களை அடைந்துவிட்டதாகவும், போரைத் தீவிரப்படுத்தும் ஆதிக்கம் தன்னிடம் இருந்ததாகவும், எப்போது போரை நிறுத்த வேண்டும் என்று தனக்குத் தெரியும் என்றும் வாதிட்டு வருகிறது. அது புத்திசாலித்தனமான செயலா அல்லது பிரச்சினைகளை முழுமையாக முடிக்காமல் விடும் இந்தியாவின் வழக்கமான பழைய பழக்கமா என்பதுதான் விவாதம்.
இது அனைத்துப் போர்களுக்கும் அடிப்படையான ஒரு கேள்வி. ஒரு போர், குறிப்பாக அதைத் தொடங்கும் தரப்பினரைப் பொறுத்தவரை, அதன் நோக்கங்களால் வரையறுக்கப்பட வேண்டும். ஜனவரி 2002-ல், ‘ஆபரேஷன் பராக்ரம்’ திட்டத்திற்காக முழுமையான படைகளைத் திரட்டியிருந்த உச்சக்கட்டத்தில், ஆவேசமான தேசிய மனநிலை ஒரு முழுமையான போரை விரும்பியபோது, அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் கேட்ட கேள்வி இதுதான். வாஜ்பாயே பின்னர் ‘ஆர்பார் கி லடாய்’ (முடிவுவரை ஒரு சண்டை) என்று அச்சுறுத்தினார். ஆனால், அந்த ஜனவரி மாதத்தின் தொடக்கத்தில், அவர் என்னுடன் இருந்தபோது நான் பலமுறை பதிவுசெய்த ஒரு உரையாடலில், அந்தப் போரின் வரலாறு எழுதப்படும்போது அதற்கு என்ன பெயர் வைக்கப்படும் என்பது குறித்து அவர் சிந்தித்தார்.
ஒரு போரை வெற்றிகரமாக நடத்துவதற்கோ அல்லது தொடங்குவதற்கோ தெளிவான நோக்கம் இருப்பதுதான் முக்கியம். அது முற்றிலும் ஒரு அரசியல் முடிவு. அது உணர்ச்சிப்பூர்வமானதோ அல்லது முற்றிலும் இராணுவ ரீதியானதோ அல்ல. தெளிவான நோக்கங்கள் இல்லாததால், இந்தியா ‘ஆபரேஷன் பராக்ரம்’ நடவடிக்கையில் சிக்கிக்கொண்டது; முப்படைகளும் 10 மாதங்களுக்கு முழுமையாகத் திரட்டப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்டன. இறுதியில், முற்றிலும் எந்த நிகழ்வுகளும் இல்லாத, சோர்வூட்டும் ஒரு தளர்வு, படைகள் முகாம்களுக்குத் திரும்புவதற்கு வழிவகுத்தது. இந்தியா ஒரு வாய்ப்பைத் தவறவிட்டதா? இது ஒரு நீடித்த விவாதமாக உள்ளது.
படையணிகளைத் திரட்டும் பணி அதன் ஆரம்ப வாரங்களில் இருந்தபோது (இது டிசம்பர் 13, 2001 அன்று நாடாளுமன்றத்தின் மீதான பயங்கரவாதத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து நடந்தது), ஜெனரல் பர்வேஸ் முஷரஃப் ஒரு நாடகத்தனமான, தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட உரையை நிகழ்த்தினார். அது கிட்டத்தட்ட முழுமையான சரணாகதி போல ஒலித்தது. இனிமேல் பாகிஸ்தானின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள எந்தப் பகுதியும் பயங்கரவாதத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படாது என்று அவர் உறுதியளித்தார். மேலும், இந்தியாவின் 20 தேடப்படும் குற்றவாளிகள் பட்டியலில் உள்ள எவருக்கும் பாகிஸ்தான் அடைக்கலம் கொடுக்கவில்லை என்றும் கூறினார். அவர்களைக் கண்டால், திருப்பி அனுப்ப முடியும் என்றும் அவர் கூறினார்.
வாஜ்பாய் அரசாங்கம் அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்தி, வெற்றியை அறிவித்து, படையணிகளைத் திரட்டும் நடவடிக்கையைத் திரும்பப் பெற்றிருக்க முடியுமா? அந்தத் தருணத்தை அது தவறவிட்டது என்று நான் வாதிடுவேன். பத்து மாதங்கள் முன்வரிசையில் முகாமிட்டிருந்தது, உயிருள்ள வெடிமருந்துகள் மற்றும் கண்ணிவெடிகளால் ஏற்பட்ட விபத்துக்களால் தேவையற்ற வலியையும் உயிர் இழப்புகளையும் ஏற்படுத்தியது (இந்தியா கிட்டத்தட்ட 800 பேரையும், பாகிஸ்தான் ஏறக்குறைய அதே எண்ணிக்கையிலானோரையும் இழந்தது). வாஜ்பாய்-முஷரஃப் பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் இஸ்லாமாபாத் பிரகடனத்தில் (ஜனவரி 6, 2004) ஆவணப்படுத்தப்பட்ட இறுதி முடிவு, அந்த ஜனவரி 12 உரையில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டதை விடச் சிறந்ததாக இல்லை.
நமது சுதந்திர வரலாற்றில் இது போன்ற மூன்று முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன; அவற்றில் இரண்டு நம்மால் எடுக்கப்பட்டவை, ஒன்று ஒரு எதிரியால் எடுக்கப்பட்டது. 1999 மற்றும் 1971 ஆம் ஆண்டுகளில், இந்தியா தெளிவான இலக்குகளை நிர்ணயித்தது. முறையே, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட கார்கில் பிரதேசங்கள் அனைத்தையும் மீட்பது மற்றும் வங்கதேசத்தை விடுவிப்பது ஆகியவையே அந்த இலக்குகள். கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டிற்கு அப்பால் போரை விரிவுபடுத்துமாறு வந்த அழுத்தங்களை, குறிப்பாக ஆயுதப் படைகளிடமிருந்து வந்த அழுத்தங்களை வாஜ்பாய் நிராகரித்தார். கிழக்குப் பகுதியில் பாகிஸ்தான் சரணடைந்த பிறகு, இந்திரா காந்தி மேற்குப் பகுதியில் உடனடியாகப் போர்நிறுத்தத்தை அறிவித்தார்.
மேற்குப் பகுதியில் அவர் அந்த ‘வேலையை’ முடிக்கவில்லை என்று சில வட்டாரங்களில் ஒரு நீடித்த விவாதமும் வருத்தமும் நிலவுகிறது. ஆனால் அவர் தனது இலக்குகளில் தெளிவாக இருந்தார், மேலும் வெறும் 13 நாட்கள் போருக்குப் பிறகு வெற்றியை அறிவித்தார்.
இதுபோன்ற மூன்றாவது முடிவு நமது இழப்பில் எடுக்கப்பட்டது. 1962 ஆம் ஆண்டில், சீனர்கள் ஒருதலைப்பட்சமாகப் போர்நிறுத்தத்தை அறிவித்து, கிழக்குத் துறையிலும், லடாக்கிலும் சில பகுதிகளைத் தவிர, தாங்கள் தொடங்கிய இடத்திற்கே திரும்பிச் சென்றனர். நேருவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் ஒரு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்ற அவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறியது. குறிப்பாகத் தங்கள் நாட்டில் பல நெருக்கடிகள் இருந்தபோது, ஒரு முடிவில்லாத போரில் சிக்கிக்கொள்ள அவர்கள் விரும்பவில்லை.
1962 மற்றும் 1971-க்கு இடையில், 1965-ஆம் ஆண்டுப் போரும் நடந்தது என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அந்தப் போர், இரு தரப்பினரும் எதிர்க்காத பெரும் சர்வதேச அழுத்தத்தால் முடிவுக்கு வந்தது. போரைத் தொடங்கிய பாகிஸ்தானியர்களுக்கு மட்டுமே ஒரு நோக்கம் இருந்தது – காஷ்மீரைக் கைப்பற்றுவது. அவர்கள் தோல்வியடைந்தனர், இந்தியா போதுமானதை விட சிறப்பாகத் தற்காத்துக் கொண்டது. இரு தரப்பினரும் போர்நிறுத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டது புத்திசாலித்தனமான செயல்.
முடிவாக, ஜெனரல் ஜார்ஜ் எஸ். பேட்டனின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கருத்தை நாம் திரும்பிப் பார்க்கலாம். அதாவது, “கம்யூனிஸ்டுகளை” ஒரு நிரந்தர அச்சுறுத்தலாக மாற அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, நேச நாடுகள் போரை சோவியத் யூனியனுக்குள் கொண்டு சென்று அவர்களைத் தோற்கடித்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறினார். திரைப்படத்தில் வருவது போல் அவர் அவ்வளவு நாடகீயமாகச் சொல்லவில்லை, ஆனால் மே 7 மற்றும் 8, 1945 ஆகிய தேதிகளில் அப்போதைய போர்த் துணைச் செயலாளர் ராபர்ட் பேட்டர்சனிடம் அவர் கெஞ்சியதற்கான பதிவுகள் உள்ளன. மே 18 அன்று, ரஷ்யர்களை “மிக எளிதாக” தோற்கடிக்க முடியும் என்று தனது நாட்குறிப்பில் எழுதினார். மே 20 அன்று, அதே கருத்தை வலியுறுத்தி தனது மனைவிக்குக் கடிதம் எழுதினார். இவை அனைத்தும் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
போர் என்பது தளபதிகளிடம் விட்டுவிடுவதற்குக் கூடாத ஒரு மிக முக்கியமான விஷயம் என்ற பழமையான ஞானத்திற்குப் பின்னால் ஒரு நல்ல காரணம் இருக்கிறது. அதனுடன் சமூக ஊடக வியூக நிபுணர்களையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். அந்த முடிவை அரசியல்வாதிகள்தான் எடுக்கிறார்கள், அவர்கள் பரந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கிறார்கள். 1945-ல் அமெரிக்கா, 1962-ல் சீனா, 1971 மற்றும் 1999-ல் இந்தியா ஆகிய நாடுகளுக்கு இதுவேதான் நிலைமையாக இருந்தது. ‘ஆபரேஷன் சிந்துர்’ ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது; இந்திய விமானப்படை மற்றும் ராணுவத்தால் ஜெய்ஷ்-இ-முகமது மற்றும் லஷ்கர்-இ-தொய்பாவின் ஒன்பது மையங்களை அழிப்பது. இது முடிந்ததும், மே 7 ஆம் தேதி காலையில் ஒரு போர்நிறுத்தம் முன்மொழியப்பட்டது. பாகிஸ்தான் தொடர்ந்து போரிட்டதால், அவர்களின் தளங்கள் தாக்கப்பட்டன, படங்கள் கைப்பற்றப்பட்டன, மேலும் வெற்றியுடன் போரை முடித்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்தது. போரை எப்போது, எப்படி நிறுத்துவது என்பதை அறிவது, அதைத் தொடங்குவது போலவே முக்கியமானது.
